Przyjaciel

Błąkam się
Lękam się
Czuje popłoch w mojej duszy
Niepewność doskwiera na każdym kroku

Nie mam nic
Nie mam nikogo
Przeszłość odchodzi w niepamięć
A z nią dawna Ja

Narodziłam się
Odżyłam sercem
Próbowałam zapomnieć
Lecz to meta nie do zdobycia

A jednak...
Moje pierwotne źdźbło
Nie do końca wiedząc
Ofiarowało mi nadzieję

Po wpływem nadal swej nicości
Dusza przemogła wspomnienia
Odważyłam się
Zaryzykowałam...

Nie wiedząc kędy droga
Prowadzić będzie me serce
Bez opanowania więzi nasze
Popadły we wspólna tułaczkę

Od samego początku
Czułam coś obcego
Pachnącego zabawą i urodzajem
O których istenieniach zapomniałam

Z zawstydzeniem początkowym
Bez opamiętania woli
Drążyłam tematy
Bliskie lecz nieznajome

Moje usta na ten widok
Poszerzały swe granice
Oczy słysząc nieme dźwieki
Grały sobą bez umiaru

Nadszedł pewien moment
Wyczekiwany od wiek wieków
Spotkać dusze, serca
Na oddechów dźwięki

Całe ciało, skóra, mięśnie
Zostały opętane
Nadmiarem emocji
Codziennych nowości

Serce pękało w szwach
Lecz nie z smutku czy żalu
Serce wydechu nie miało
Dusza tańcowała jak mogła

Bez wytchnienia
Bez wspomnień
Z urodzajem
Z pożądaniem

Krach, bach, trzask!
Czy to już koniec balu emocji?
Już, w tym momencie?
Czasie, płyń wolniej!

Powróciła szara rzeczywistość
Łzy biegły nieustepliwie
Zamarzały z biegiem aury
Nic nie mogło temu pomóc

Łka serce
Zamarło serce
Wyblakły oczy
Wymiękły usta

Wciąż ten widok
Tylko wspomnienia
Kochanego jedynego
Nade wszystko Przyjaciela ~ Readestroy

Oceń wiersz: | Ocena: 0 (głosów: 0) |

| Dodaj wiersz do ulubionych | Zgłoś błąd |

Skomentuj wiersz

Zaloguj się żeby skomentować wiersz. Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się teraz »