Minął ten czas

Biała twarzyczka
Brązowe oczy
Spiechrznięte usta
- dziewczynę złoci

Wiatr rozkołysał
Jej barwne włosy
Utulił w głąb siebie
By smutek odgonić

Trwała w milczeniu
Czasu deń długo
Nagle pomknęła
Wyrazów nie dużo

Tryskał z niej smutek
Żal i cierpienie
Głos miala cichy
Jak oblodzenie

Wina raczyła
Nie jego obwiniać
Lecz swój postępek
Nie godny wspomnienia

Tak kruche serce
Niegdyś tak pełne
Przez nikczemnika
Zawiodło niepewne

Teraz już tylko
Pamięć została
Ta najtrudniejsza
Bez wymazania

Codzień juz teraz
Łzy trwoni za nim
Za tym co przeszło
Szybko bez granic

Z jej niewinności
Blaskiem powieki
Przepływa strumyk
Jakby już wieki

Szepcąc co nocy
Do ducha niemego
Pyta o wolność
Pyta o niego

Lecz w odpowiedzi
Nie słyszy już dźwieku
Tylko jak gdyby
Pustkę w jej sercu

Los nie dał szansy
Wstydliwemu sercu
Musi więc zacząć
Bezkres na wieńcu ~ Readestroy

Oceń wiersz: | Ocena: 0 (głosów: 0) |

| Dodaj wiersz do ulubionych | Zgłoś błąd |

Skomentuj wiersz

Zaloguj się żeby skomentować wiersz. Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się teraz »