Samobójstwo

teraz przygnieciona pod ciężarem swojego
krzyża milcze ten ból
mnie zabija powoli i bardzo boleśnie
upadam nie potrafie wstać
chociaż chce krzyczę bo milczeć już nie potrafie
upadam kolejny raz a moja rana w sercu
zamiast się zabliznić powiękasza się
znowu to milczenie które przeszywa mnie na wskroś
i bunt i smutek i to cierpienie
i znowu upadam nie mam siły by wstać
nie mam siły mówić
nie mma siły krzyczeć
nie potrafie wyzbyć się tgo bólu
on jest we mnie pochłania mnie
a ja juz sie nie bronie
powraca bunt smutek cierpienie za które oddaje życie
powoli gwózdz po gwozdziu wbijsz do mojego serca
nie kochałeś mnie nigdy
a ja żyłam złudzeniem namiastka tego
co miało się wkrótce wydarzyć
dlaczego tak szybko opuściłam ten świat
nie wiem
ale powraca bunt smutek i cierpienie
smutek który budził niepokój w moim sercu
żal za tym co było a minęło
tęsknota za utraconą miłością
gniew o wszystkie gorzkie słowa
milczenie które wypowie wszystko
to co serce krzyczec nie umiało
milczenie i śmierć ~ barbara

Oceń wiersz: | Ocena: 0 (głosów: 0) |

| Dodaj wiersz do ulubionych | Zgłoś błąd |

Skomentuj wiersz

Zaloguj się żeby skomentować wiersz. Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się teraz »